Op de mouw van zijn racepak staat Red Bull, maar zijn gezicht siert inmiddels ook een cryptobeurs, een energydrankje en meerdere lifestylemerken. Wie denkt dat Max Verstappen zijn geld vooral verdient door rondjes te rijden, heeft het bij het verkeerde eind. Zijn sponsorinkomsten zijn al een tijdje groter dan zijn rijderssalaris, en dat is geen toeval. Dit artikel legt uit hoe die inkomstenstroom is opgebouwd en waarom zijn naam inmiddels meer oplevert dan zijn rechtervoet.
Het getal dat iedereen kent, en het getal dat niemand noemt
Verstappen verdient bij Red Bull Racing naar schatting rond de 55 tot 65 miljoen euro per jaar aan puur contractsalaris. Dat klinkt astronomisch, en dat is het ook. Maar het is tegelijkertijd het kleinste stukje van zijn totale inkomen. Analisten en sportmarketingbureaus schatten zijn totale jaarinkomen inmiddels op 100 tot 130 miljoen euro, inclusief alle commerciële activiteiten. Het verschil, dat 40 tot 70 miljoen extra, komt niet van rondes rijden op Silverstone. Dat komt van zijn naam.
Dat onderscheid is niet klein. Het zegt iets fundamenteels over hoe sport en geld in dit tijdperk werken. Een atleet is niet meer alleen een prestatiemachine; hij of zij is een platform. Verstappen begrijpt dat beter dan vrijwel elke andere Europese sporter van zijn generatie.
De sponsordeal-machine
Red Bull is voor Verstappen twee dingen tegelijk: zijn werkgever als team en zijn grootste sponsor als persoonlijk merk. De energydrankgigant betaalt hem niet alleen als coureur, maar ook voor zijn rol als gezicht van het merk wereldwijd. Dat zijn twee aparte contracten, twee aparte geldstromen.
Daarnaast zit Verstappen persoonlijk vast aan een handvol zorgvuldig geselecteerde partners. Oracle, dat de naamsponsor is van het Red Bull-team, heeft een relatie met Verstappen die verder gaat dan het teamlogo. Bybit, de cryptohandelsplatform, heeft hem als ambassadeur aangetrokken specifiek voor zijn bereik onder jonge, technologisch geïnteresseerde fans. Carrera zonnebrillen, Exact software en een aantal uitrustingspartners completeren het plaatje. Geen van die deals zit toevallig in zijn portfolio. Elk merk sluit aan bij het imago dat hij opbouwt: technisch, direct, modern en iets rebels.
Wat opvalt is dat hij bewust weinig partners heeft vergeleken met veel andere topsporters. Minder logos, maar hogere bedragen per deal. Dat is strategie, geen toeval.
Hoe zijn management-structuur werkt
Achter Verstappens commerciële activiteiten zit een professionele structuur. Vader Jos Verstappen speelt al jaren een rol in zijn carrière, maar de zakelijke kant is professioneler georganiseerd dan een vader-zoonconstructie doet vermoeden. Max heeft zijn commerciële rechten en activiteiten ondergebracht in eigen vennootschappen, wat gebruikelijk is bij topsporters op dit niveau.
Door inkomsten via een BV of vergelijkbare buitenlandse entiteit te laten lopen in plaats van als privépersoon, betaal je als sporter minder belasting op het moment dat je winst herinvesteert of uitstelt. Monaco, waar Verstappen woont, heeft bovendien geen inkomstenbelasting. Dat is niet uniek voor hem; vrijwel alle coureurs in de Formule 1 wonen in Monaco of een vergelijkbaar laagbelastend land. Het is een legale en veel gebruikte constructie in de sportwereld.
Voor gewone mensen zit hier een les in: de manier waarop je je inkomsten ontvangt, maakt verschil. Een freelancer die zijn werk via een BV factureert in plaats van als ZZP’er kan in bepaalde situaties belastingvoordelen hebben. Het principe is hetzelfde, alleen de schaal is anders.
Meer dan een logo op een pet
Verstappen zegt regelmatig nee. Dat is commercieel gezien een van zijn sterkste eigenschappen. Veel sporters tekenen bij alles wat geld biedt, waardoor hun naam verdunt en de associaties vaag worden. Verstappen houdt zijn partnerkring klein en kiest voor merken die bij zijn karakter passen.
Het resultaat is dat elk merk dat hij wel uitdraagt, geloofwaardiger overkomt. Als hij over simulatieracing praat, gelooft je dat hij het meent, want hij doet het ook echt. Als hij een technologiemerk steunt, sluit dat aan bij zijn imago als data-gedreven, techsavvy atleet. Geloofwaardigheid is in het merk-tijdperk geen soft concept; het is geld waard.
De digitale component: Project One en de jongere fan
Verstappen heeft zijn eigen simracing-team opgericht onder de naam Project One Racing. Dat is meer dan een hobbyproject. Het is een directe toegang tot een publiek van gamers en jonge motorsportfans dat via traditionele F1-uitzendingen moeilijker te bereiken is.
Simracing is in de afgelopen jaren enorm gegroeid als kijksport en als competitie. Door zelf actief te zijn in die wereld, spreekt Verstappen een doelgroep aan die 15 tot 25 jaar is, digitaal ingesteld en loyaal aan creators die ze authentiek vinden. Adverteerders betalen hoge bedragen voor toegang tot precies die groep. Bybit is daar een voorbeeld van: een cryptoplatform dat jonge, risicobereidere beleggers wil bereiken.
Zijn sociale mediakanalen versterken dat. Geen gelikte PR-posts, maar rijden in simulatoren, directe reacties en weinig filter. Dat resoneert bij een generatie die reclame herkent en wegklikt, maar authenticiteit beloont met aandacht.
Verstappen, LeBron en Ronaldo: het atleet-als-bedrijf model
Verstappen is niet de uitvinder van dit model. LeBron James bouwde met SpringHill Company een mediabedrijf naast zijn basketbalcarrière. Cristiano Ronaldo lanceerde CR7 als kledingmerk en opende zijn eigen hotelketen. Naomi Osaka investeert via haar eigen fonds in techbedrijven.
Wat ze gemeen hebben: ze wachten niet tot hun sportcarrière voorbij is om na te denken over wat daarna komt. Ze bouwen het fundament voor een tweede inkomensstroom terwijl ze nog op het hoogtepunt zitten. Dat is het moment waarop je de meeste onderhandelingsmacht hebt, de meeste aandacht en de meeste middelen.
Verstappens Max Verstappen verdiensten sponsoring zijn het directe gevolg van die denkwijze. Hij is op dit moment waarschijnlijk de meest waardevolle sporter in Europa op commercieel gebied, mede omdat hij zichzelf al jaren als bedrijf runt en niet alleen als coureur.
Drie lessen voor gewone spaarders en werkenden
Je rijdt geen Formule 1 en tekent geen miljoenendeal. Maar de onderliggende principes zijn schaalbaar. Hier zijn drie concrete lessen uit Verstappens aanpak.
Stap 1: Spreid je inkomsten. Verstappen vertrouwt niet op één bron. Zijn salaris bij Red Bull is een fundament, maar geen plafond. Als jij fulltime werkt, kun je denken aan een freelanceactiviteit naast je baan, verhuurinkomsten, dividenden uit beleggingen of een klein online product. Eén klant of één werkgever is een risico; meerdere inkomstenbronnen geven rust.
Stap 2: Wees selectief met wat je je naam aan verbindt. In een arbeidsmarkt waar je reputatie online zichtbaar is, geldt hetzelfde principe als bij Verstappens sponsoraanpak. Neem niet elk project aan alleen voor het geld als dat je geloofwaardigheid schaadt. Consistentie in wat je doet en voor wie je het doet, bouwt vertrouwen op, en vertrouwen leidt tot betere kansen en hogere tarieven.
Stap 3: Denk na over hoe je inkomen structureert. Dit hoeft niet groot te beginnen. Als je naast je baan regelmatig bijverdient, is het de moeite waard om uit te zoeken of een eenmanszaak of BV voordeliger is dan alles als privépersoon opgeven. Een gesprek met een boekhouder kost misschien 150 euro, maar kan je op jaarbasis meer besparen. Verstappen doet het op grote schaal; jij kunt het op kleine schaal doen.
Verstappens commerciële positie is niet uit de lucht komen vallen. Hij heeft jarenlang selectief gekozen welke merken bij hem passen, een eigen bedrijfsstructuur opgebouwd en een publiek opgebouwd dat verder reikt dan de doorsnee F1-fan. Dat levert nu een situatie op waarin zijn naam meer waard is dan zijn contract. De principes daarachter, meerdere inkomstenbronnen, selectiviteit en een herkenbaar imago, zijn niet voorbehouden aan Formule 1-coureurs. Ze zijn gewoon toepasbaar, op elke schaal.
